Beyhude geçen her ağnım
Şimdi düğümlüyor boğazımı
Ağzından öpemediğim güzellere pişmanlığım,
ekşi diye içmediğim şaraplara
ve üzerine kumar oynayamadığım hayağtıma.
Sana da kızgınım zaman sana da
Beni bu kadar geç yaşatmana
Ne yazıyı icat ettim ne keşfettim ateşi
Olmak isterdim Meryem’in yasak aşkı
Sonra belki de gerilmek çarmıha…
Fransız ihtilalinde giyotine vurulan bir kafa,
Mona Lisa’nın gülemediği espri,
kakao çalarken yakalanan Afrikalı çocuğun—
kesilen elleri olmak isterdim.
Açmamak üzere çağ kapatmak

Sonsuz bir kilim gibi katlanarak büyüyor zaman;
Geride kalanları özgürleştirip
Eziyor dev kütlesiyle önüne çıkanı
Yaşamak yaşanmaktan zor artık.
Tüketmenin mağnağsızlığında
İçtikçe susatan bir deniz zaman:
Ne tamağmına ermek mümkün ne yetinmek azına
Garip de vicdanı var
Sekerat çekenleri yaşatırken bağırta bağırta
Çocukların hakkını gasp ediyor her an.

Senden sıyrılmanın yolu var mıdır,
söyle,
Ölenler için de akıyor musun zaman?

Subscribe now

Hemen abone olun

Ederime şükran
Kalbimi ezip
Yer açıyor içimde
Durduruyorum
Zehir dudaklarında
Dudaklarında
Dudaklarımda
Tozlu yollarında sürünüyorum
Bakmadıklarımı deliriyorum
Dua ediyorum bir de inandığım tüm tanrılara
Ve Allah’ına

Çıkamadığımdan batıyorum
Gırtlağına kadar gelmiş
Çilesi dövmelerinde
Dövmelerinde
Genç bilgeliğin sesi
Çağrı kitapsız yapılıyor
Sakınca bulunmuş usu
Kuru kâğıtlar canlanıyor
Parmak uçlarımdan
Uçlarından
Griğ ağaçların kabuklarını yırtıyorum
Durulmuyor

Kağnunlardan kaçıyorum
Kağnunlardan!
Sancıyor karnım
Çıkaramadığım günâhlarım için
Dua ediyor annem bildiği tek Tanrı’ya;
-Allah’a
Sığınıyorum
Birleşmiş milletler vicdağnı
Ahlâkı çiğniyorum
Çiğniyorsun
Çiğniyorlar bildiğim tüm kuş cinslerini

(Bu şiir, Şiir Alayı Dergisi 3. Sayısında yer almıştır.)

Hemen abone olun

Resim : Aziz Antonius’un Baştan Çıkarılışı - Hieronymus Bosch - 1501

Karanlıkta ezmemek için—
yalnızlığımın sesini
Düdük astım boynuma.

Ne kadar üflesem boş
çiğnedim durdum yalnızlığı;
ışığa basan olmayınca.

Resim : Margaret Zita Coughlan

Resim : Pieter Bruegel the Elder – Kış Avcıları (1565)

Ne zaman sunroof'tan güneşi görsem, aklıma Bedri Rahmi'nin şu dizeleri gelir:

Evlerimizin üstü kapalidir
Ve bütün şairler gökyüzüne pencereden bakarlar
Halbuki kuş yuvalarinin üstü açiktir
Ve kuşlar şiir yazmazlar

Bir ağacın gövdesinde büyüyen yara gibiyim
Ne kesiliyor ne kapanıyor
Gözlerim aynıya değil,
Savrulan saçlarıma bakıyor.
Öyle bir bahardayım ki
Susmaya da rağzı dilim

Dost sesleri düşerdi uzaktan
Rüzgâr hep karanlıktan eserdi
Kam davulları canlanır
Ben yağmurlarla yarışırdım
Şimdi biliyorum;
yağmak zorunda değilmiş yağmur
Her bahar.

Güzel kokularla dinleniyorum
Orta yaşlarında bir yıldızın / olgun ışıklarında
Suyun suçu yok, akacak tabiğ
Rüzgâr çeviriyor sayfalarımı asıl;
Devrim dönüyor, kalınlaşıyor derim
Ve yüzüm –
yüzüm inceliyor.
Çocuklarım büyüyor, kediler yürüyor.

73 bahar harcadım –
cenneti 3 bahar yaşadım
Helkem doldu mu bilmem
Kaldı mı savuracak saçlarım?
Râm oluyor gözlerim aynaya
Saymıyorum artık:

Cahit Sıtkı’nın ortasını geçtim,
Orhan Veli’nin öldüğü yaştayım.

Hemen abone olun

Güneşin doğduğu taraftan batıyor—
gece karanlığına bağladığım umutlar
Mor yanakları bulutların öpülesi
Ve göz kıstırıyor dudakları ulu yıldızın

Sessizliği kesiyor gün; ısıtıyor
üşümüş elleriyle kalpleri.
İhtiyaç kalmıyor iri bedenime,
Sarılacak ne çok yüz aydınlanıyor.
Yalnızlık tekeline geri dönüyorum:
Gün—
müjdeliyor!

Hemen abone olun

Zaman zaman ben de uçarım
Galata’dan inen yolların üstünden;
Birinin boşluğuna/
Birine dokunmadan.
Kanatlarımda bir devrim rüzgârı

Galata’ya uzak ne kadar kelebek varsa –
Bana benzeyen
Yüzlerine söyleyeceğim:
Tuz sustu, deniz koktu
Çırpsan da çırpmasan da
Yasak bir kanada sahip olmak!

Galata şimdi alıç ve kül kokuyor
Rüzgâr, eski bir şarkı söylüyor –
kesilmiş çınar ağacının dallarında:
Her tüy bir yük artık bedene
Her insan bir kelebek

Hemen abone olun

Acele etmediğinden

İnsan bu kadar yavaş kalır mı

Fırlayacak ruhu içinden

Hemen abone olun

A dostlar
a kavga dostu
iş kardeşi
a yoldaşlar a!
Tek hecesiz elveda

Geceler sürecek kapımın sürgüsünü,
pencerelerde yıllar örecek örgüsünü.
Ve ben bir kavga şarkısı gibi haykıracağım
mapusane türküsünü.

Yine görüşürüz
dostlarım benim
yine görüşürüz…
Beraber güneşe güler,
beraber dövüşürüz…

A dostlar
a kavga dostu
iş kardeşi
a yoldaşlar a!
Elveda…

Hemen abone olun

Hemen abone olun

Dağılıp giderken fikirler –
bütünleşemeden daha
Yurtsuz bilgiler harmanında
güvenli tek alan:
inancım.

İnancımla barıştım.
Anne şefkatiyle sarıp
Baba gibi kabullendim;
hakikâtin kıskanç kardeşi inancımı.
Ne sordum ne de anladım.
Kayırmadım birini diğerinden

Bıraktığım mücağdelemi,
kaybettiğim savaşı ve
yetim kalan aşkımı
Onunla imzağladım.

Savundum mesnetsiz –
yanlışlanmasına değil;
yeniden düşünmeye tahammülsüz.
Ben,
Sırf yoruldum diye inandım.

İnancım da öyle matah bir şey değil

Resim : Rembrandt - Meditasyondaki Filozof - 1632

Hemen abone olun

.

Aramızdan biri—
sesi çıkan
Çukurlarından yükselip
Kara saçlarını ağartarak
Özgür bırakacak kubbelerimi
Eriyen yollarında

Tabanı yanık ayaklarım
Daralmış kafesin üzerinde
İlâhi midir bilmem—
Ritmi durmaz ruğhumun
Göğün yedinci katında adımlarım
Kaybım:
Etim
Tırnağım
Ve zamağnım

Aramızdaki!
Rahat topraklarımı kanat ve
kal:
bir kıymık gibi

Hemen abone olun

.

Denizin nabzı düşer,
iskelede uğultu kırılır;
balık, secdede.

Köprü ayakları kararır,
zincir rükûya eğilir;
gölge, secdede.

Kıyamda bir kadın—
bakışı taş ocağı.
Nefesi secdede.

Ben: geçmiş bir alın izi—
secdeden.

Bir câmi avlusu içimde,
fayans çatlar; kemer ince.
El, secdede.

Kara mürekkep akar saçımdan,
kaldırım kararır: 66 santimetrekare.
Söz, secdede.

Bozkırın tozu cebimde,
rüzgâr kıbleye döner.
Toz, secdede.

Kıyamda aynı kadın—
saçında toz, dilinde söz;
Eli: seccağde.

Ben: kabarmış bir alın izi—
o el—den.

(Resim : Ivan Aivazovsky - 1856)

Hemen abone olun