İskemleler çok açıktır
Şiire
Yeter ki düzenlemesini bilelim.

İşte bundan
Heyecanlanırım ben
Ve birkaç saat boyunca
Anlatırım onlara.
Ne tatlı ölür ruhum
Gündüz boyunca.

Toplantılarımız sakin geçer genellikle
Herhangi bir
Aşırı duyarlığa düşmeden.

Ne olursa olsun
Demek ki herbirimiz
Kendi görevini yapar
Ve devam edebiliriz
Böylece.

(Çeviri: Yaşar ANDAY)

Marin Sorescu Kimdir?

Marin Sorescu, 20. yüzyılın en önemli Rumen şairlerinden, oyun yazarlarından ve denemecilerinden biridir. 29 Şubat 1936’da Romanya’da doğmuş, 8 Aralık 1996’da Bükreş’te ölmüştür. Filoloji eğitimi almış, şiirin yanı sıra tiyatro ve düzyazıda da önemli eserler vermiştir. Bir dönem Romanya Kültür Bakanlığı görevini de yürütmüştür.

Sorescu özellikle:

• Gündelik hayatın sıradan nesnelerinden şiir çıkarabilmesi,

• İronik ve mizahi dili,

• Sade görünen ama derin felsefi katmanlar taşıyan şiirleri,

• Totaliter rejim dönemindeki örtük eleştirileri

ile tanınır. Şiirleri 20’den fazla dile çevrilmiş, Avrupa’nın en çok tanınan Rumen şairlerinden biri olmuştur.

İlginç bir ayrıntı: Sorescu’nun şiir dinletilerinin zaman zaman stadyumlarda yapılacak kadar kalabalık çektiği, Romanya’da olağanüstü bir popülerliğe ulaştığı aktarılır.

Subscribe now

Bak kollarını açarken
Ne anlatılmaz güzeldi
Tanrım ama şimdi sevgilim soğuk aman
Soğuk soğuk sevgilim buz kesildi

Gün ışığı doğdu aman
Yatağımda yatan kıza değdi
Sevgilim düşlerim hepsi yok oldu
Yok oldu Tanrım yalnızlık beni boğdu

Kuzuları suya mı götüreyim aman
Kasaba mı götüreyim
Ölüm var Tanrım ama su yok oldu
Kuraklık kızı yangınla geldi
Su ver Tanrım ölüm çok oldu
Dere kenarları kavruk oldu

Çulluklar inliyor aman aman
Dert döküyor
Ay ışığında çulluklar inlerken kalbim ürküyor aman
O dertli inleyiş kalbimi büküyor

Gece bir baykuşun çığlığı beni yırtar
Görmediğim belirsiz bir baykuşun çığlığı yırtar
Bir baykuş değil o korkunç bir hortlak aman
Bir hortlaktır Tanrım bana işkence yapar

Yatağımda cefalı cefalı yatarken Tanrım
Ölüm beynimi kemirir
Sanki buğdaylardan ürkek farelerin uğultusu gelir aman
İner Tanrım ne cefa gene yükselir

Kızkuşları sesleniyorlar aman
Öleceksin diyorlar
Kızkuşları geceleyin uçarsa Tanrım besbelli
Öleceğim, sesleri ölüm saçar.

Çeviri: Nermin Menemencioğl

Eric Rolls kimdir?

Eric Rolls,1923’te Avustralya’nın Grenfell kasabasında doğmuş; çiftçi, doğa tarihçisi, çevre yazarı ve şair olarak tanınmış bir Avustralyalı yazardır.

Özellikle Avustralya doğasını, ormanlarını, hayvanlarını ve kırsal yaşamı anlattığı eserleriyle ün kazanmıştır. En bilinen kitabı, Avustralya çevre tarihinin klasikleri arasında sayılan A Million Wild Acres‘tır. Şiir, tarih, doğa yazıları ve çevre konularını bir araya getiren çok yönlü bir yazardır. 1992 yılında Avustralya Nişanı (AM) ile ödüllendirilmiştir. 2007 yılında vefat etmişti

Ölüleri senden iyi bilirim
Sessizlik kafesinde kapalı sen.
Orda da yırtıcı kuşlar var mı?
Mimarlık bakımından Babil bence
Bombay’a üstündür. Doğru.
Neonlardan hoşlanmayız, ama bekleyecek misin
Taş kesilmiş bir Boswell’in sana seslenmesini?

Yollarımız bir. Geç şu kapıdan, bak
Görüntüler koleksiyonuma. Dedemin adı
Ademmiş. Paylaştığımız şeyler var, belli.
Aynı eğilimler. Evin burası mı?
Çantan çalacak, kilidini kıracak değilim.
Bir kibrit ver, yüzünü göreyim ancak.

Subscribe

Subscribe now

Nam Gi Ho Kimdir?

Nam-gi 1918’de Kore’de doğmuş; 1939’da Japonya’ya gitmiş, Chūō Üniversitesi’nde okumuş, hem Korece hem Japonca şiir yazmış bir Zainichi Koreli şairdir.

Şiir dünyası esas olarak sömürgecilik, Kore’nin bölünmesi, diaspora, Japonya-Kore ilişkileri ve Japonya’daki Korelilerin varoluş problemi etrafında döner. Kaynaklarda onun şiiri “direniş ve lirik duyarlık” ekseninde anlatılıyor; özellikle Japonca yazdığı “Fitilli Tüfek Türküsü / Matchlock Gun Song” adlı uzun epik şiiriyle tanınıyor. (İleride bir gün bu şiiri de burada paylaşacağız.)

Japonca ve Korece iki dilde yazması önemli: hem sömürge sonrası Kore hafızasını hem de Japonya’da yaşayan Koreli kimliğinin sıkışmışlığını taşıyan bir şair. 1988’de Japonya’da ölmüştür.

(Çeviri: Muzaffer Uyguner)

Subscribe now

Jorge de Sena kimdir?

Jorge de Sena, 1919’da Lizbon’da doğmuş, Portekizli şair, romancı, eleştirmen, denemeci, çevirmen ve akademisyendir.

Asıl mesleği mühendisliktir; Porto Üniversitesi’nde inşaat mühendisliği okumuştur. Buna rağmen Portekiz edebiyatının 20. yüzyıldaki en önemli entelektüel figürlerinden biri sayılır. Şiir, roman, tiyatro, deneme, eleştiri ve çeviri alanlarında çok geniş bir üretimi vardır.

Salazar diktatörlüğüyle uyuşmayan politik ve entelektüel duruşu nedeniyle 1959’da Brezilya’ya, 1965’te de ABD’ye gitmiştir. Son yıllarında University of California, Santa Barbara’da Portekiz edebiyatı profesörü olarak çalışmıştır. 1978’de Amerika’da ölmüştür.

Ne varsa üstünden atlayıp geçtik
Böğürtlenler, dikenler karaçalılar.
Saçındaki topuzu yere yatınca
Yumuşak toprakta açtığı çukur,
Ben boyunbağımı attığım zaman
Çözüğü onun da düğmelerini,
Sıra silâhlı kemerime gelince
Sıyrılışı giysilerinden ardarda,
Sümbüllerin mi kurbağaların mı
Olamaz hiçbirinin böyle bir teni,
Ne de billûrun ayışığında
Sunabildiği var bu ışıltıyı
Kalçaları altımda kaçışıyordu
Hani ürkmüş balıklar gibi
Bir yanı tutuşmuş, ateş çemberi
Bir yanı buza kesmiş, sepserin,
O gece dörtnala gördüm kendimi
Sedeften, küçük bir taya binmiştim
Gördüm, ne dizgin ne de üzengi
At koşturuşlarımın en güzelini.
Neler anlattı sevişirken
Ama, söyleyemem erkeğim ben
Hem böyle ağzı sıkı görünmemi
Aydınlık akıl da istiyor zaten.
Öpüşlere, toz toprağa bulanmış
Uzaklaştık kıyının ordan
Süsenler silâhlarını ayarlıyordu
Gecenin esintilerine karşı.
Dürüst bir çingene olarak
Üstüme düşeni yaptım ben de
Koca bir dikiş sepetini
Armağan ettim ayrılırken,
Ama kuşkusuz sürekli bir aşkı
Aklımın ucuna bile getirmemiştim,
Çünkü hâlâ, evli değilim, diyordu
Kocasına bunu bunu yapıp da
Yürüdüğümüzde ırmağa doğru.

(Çeviri: Cemal Süreya)

Subscribe now

Federico García Lorca kimdir?

Federico García Lorca,1898’de Granada yakınlarındaki Fuente Vaqueros’ta doğdu. 20. yüzyıl İspanyol şiirinin ve tiyatrosunun en büyük adlarından biri kabul edilir.

Şair, oyun yazarı ve tiyatro yönetmenidir. 27 Kuşağı denen İspanyol edebiyat çevresinin en parlak figürlerinden biridir; halk kültürü, Endülüs, çingene romansları, ölüm, arzu, kader, baskı ve “duende” dediği karanlık yaratıcı güç onun şiirinin ana damarlarıdır. 1936’da, İspanya İç Savaşı’nın başında öldürüldü.

Bu şiirde Lorca’nın en güçlü tarafı apaçık: erotik sahneyi düz anlatmıyor; doğayı, hayvanı, geceyi, kumaşı, silahı, atı, suyu aynı bedenin çevresinde döndürüyor. Şiirdeki erkek anlatıcının maço tonu rahatsız edebilir; ama imge kudreti çok yüksek.

Boşa geçen hayağta son veren ödüldür ölüm
Arkası dönük maktûllerin de rızağ gösterdiği.
Bir ardıç ağacından
kelebeklerin uçmayı bilmediği—
kuş sırtlarını görecek kadar yükseldim
kötü olmaktan vazgeçtiğim gün.
—tövbelerim arafta—
Ben, yanlış zamanda uyandım
Hükümlüyken öldürüldüm.

Gölgenin gölgesiyim artık;
Kurban sabahı kokan tağze kavurma,
yeni demlenmiş çay kırmızılığı,
ardıç kuşu şakırtısı,
bir hayvan dışkısı sıcaklığı,
çiseleyen yağmur,
öfkeli terler,
komalı notalar,
kambur kadınlar,
çolak adamlar,
üşüyen ayakların sürtünmesiyim.
Dönüyorum kendime, dönüyorum—
durmadan

yavuz evliyaoğlu

Hemen abone olun

Yavuz Evliyaoğlu kimsin?

Bozkırda bir yıldız tozuyum; sepyanın ortasında bir kum tanesi. Hayatı sanatla yaşayan biriyim. Hem müzikle uğraşıyorum hem edebiyatla. Kendimi bildim bileli şu ikisine ilgiliyim: şarkılarım ve şiirlerim.
Konya’nın şiir rezervlerini —Mevlânâ’dan kalan sesleri— çıkarmaya hüküm giymişim.

Bize kolaydır artık
Yakayı sıyırdık etten

Şimdi ne yapacağız şimdileyin
Hadi söylesene bir şey

Söylesene daha bir şey

Ne söyleyeyim yani
Yelin kalça kemiği

Söylesene başka bir şey

Başka hiçbir şey bilmem ki
Göklerin eğe kemiği

Biz hiç kimsenin kemiği değiliz
Söylesene daha başka şey

II. Başlangıçtan Sonra

Şimdi ne yapacağız

Gerçekten ne yapacağız
Akşam yemeğimizde özü yiyeceğiz şimdi

Özü öğle yemeğimizde yedikti
Bendeki boşluk zil çalmakta şimdi

O halde biraz çalacağız
Biz kavalı severiz çünkü

Sonra gırtlaklarında kalacağız
Ne hoş olacak ama

III. Güneşte

Çırçıplak güneşlenmekten daha güzel ne var ki
Ben hiçbir zaman etten yana değilim

Beni de o partallar adamakıllı sarmadı
Arkandan çıldırıyorum öylesine açık saçık

Güneşin seni okşamasına izin verme
İkimiz sevişelim daha iyi değil mi

Burada değil yalnız güneşte değil
Aşık kemiği görür burada sevgilim

IV. Yeraltında

Karanlığın kasları kasları etlerin
O hesap o kitap

Ya ne yapacağız şimdi

Her çağın bütün kemiklerini çağıracağız
Güneşe çıkacağız

Ya sonra ne yapacağız

Tertemiz büyüyeceğiz sonra
Gene istediğimiz gibi büyüyeceğiz

Ya sonra ne yapacağız

Hiçbir şey öteye beriye gideceğiz
Kemikli varlıkların ölümsüzü olacağız

Yeryüzünün esnemesini bir bekle yalnız

V. Ayışığında

Bu ne şimdi
Sanki herhangi bir et buzlu et
Bana ha tutuldu ha tutulacak

Bilmiyorum nenin nesidir
Ve sanki benden bir ilik sızmaktadır
Herhangi bir soluk ilik

Ben de bilmiyorum doğrusu
Sanki korkunç herhangi bir başlangıçla
Hepsi yeniden başlamaktadır

Biliyor musun ne efendim
İtler gibi sen havlayabilir misin

VI. Sonundan Önce

Nereye gideceğiz şimdi

Nereye gidebiliriz hiçbir yere
İki kemik nereye gidebilir zaten

Oralarda ne yapacağız

Oralarda bizi çoktandır
Oralarda bizi bekleyen var
Hiç kimse karısı da beş paralık

Ne yapacağız önlarla biz

Kocalılar kemiksiz kaldılar
Biz öz kızları gibi olacağız

VII. Sonunda

Ben de kemik sen de kemik
Niye beni yutuverdin
Görülmüyorum artık

Ne oldu sana
Beni yutuverdin
Kendimi görmüyorum artık

Şimdi neredeyim ben

Kimin kim kimin nerde olduğu
Bilinmiyor artık
Hepsi tozun çirkin düşüdür

Sesimi duyuyor musun

Seni de beni de duyuyorum
Sesleniverdi cilveler bizden

(Çeviri: Nusret Dişo Ülkü)

Hemen abone olun

Vasko Popa kimdir?

Vasko Popa, önemli bir Sırp şairdir. Britannica onu modernist ve son derece özgün bir şiir dili kuran şairlerden biri olarak anar; Banat Romeni kökenli bir ailede yetiştiğini belirtir.

Şiiri kısa, sert, yoğun ve simgeseldir. Üslubu Fransız sürrealizmine ve Sırp halk şiiri geleneğine yaslanır.

İlk büyük kitabı Kora 1953’te yayımlandı. 20. yüzyıl Yugoslav/Sırp şiirinin en etkili adlarından biri kabul edilir.

Güzel kızım bana söyle
Soğuk suyun başında sen
Kimi bekliyorsun böyle
—Sakın bu sevda olmasın?—

Kız

Soğuk pınarın başında
Bir geyiktir beklediğim
İner suya pek yakında
—Sakın bu sevda olmasın?—

Irmağın yanında ana
Geyikten başkası değil
Beklediğim inan bana,
—Sakın bu sevda olmasın?—

Ana

Seni yalancı kız seni
Saklıyorsun sevdiğini
Hiç görmedim çalılardan
Ben çıktığını geyiğin,
—Sakın bu sevda olmasın?—

Pınarbaşı yalancısı
Saklıyorsun, yavuklun var,
Ben geyik tırmandığını
Dağlara hiç hiç görmedim,
—Sakın bu sevda olmasın?—

(Çeviri: L. Sami Akalın)

Hemen abone olun

Pero Meogo kimdir?

Pero Meogo, Galisya-Portekiz Orta Çağ şiir geleneği içinde anılan bir şairdir ve genel olarak 13. yüzyılda etkin kabul edilir. Günümüze ulaşan şiirleri esas olarak cantiga d’amigo denen, kadın sesinden kurulan lirik aşk şiirleri arasında değerlendirilir; ona ait dokuz şiirin korunduğu belirtilir.

Ama daima karışıyor gülüşlerimiz
Traktörlerin gıcırtısına.

Kuşların cıvıltısını izleyen sabahleyin
Sığırtmaçların kavallarını izleyen akşamları.

Bahar yağmurunun örtüsünü yırtan
Sonbahar çiği incilerini kendine işleyen.

Bir türkü olacak bütün bunlar
Toprağa durmadan yazılan.

Dağların, ormanların rüzgârlarıyla
Göllerin, nehirlerin dalgalarıyla.

(Çeviri: Faik Baysal)

Hemen abone olun

Yarın sabah
Bütün gece içenler
Kâğıttan düşüren ellerinden
Yarı kapalı gözlerle aya bakıp
Kekeleyecekler:
“Kimin şu para
Yeşil masada yuvarlanıp giden?”
Ah, diyecek içlerinden biri,
“dostumuz her şeyini yitirdi de
öldürdü kendini.”

Hepsi yarım gülümseyecek
Sendeleyip düşecekler.
Ay orada olmayacak artık:
Fare alıp götürdü onu deliğine.

(Çeviri: Ali Küçükayhan)

Hemen abone olun

Jean-Joseph Rabearivelo kimdir?

Jean-Joseph Rabearivelo, Madagaskar’ın ve genel olarak Afrika modern şiirinin en erken ve en önemli figürlerinden biridir. Fransız sömürge döneminde yetişti. Fransızca ve Malgaşça yazdı. Hem yerli sözlü geleneği hem Fransız sembolizmini birleştirdi. Yoksulluk ve dışlanmışlıkla mücadele etti. 1937’de intihar etti.

Şiirdeki intihar iması, Rabearivelo’nun kendi trajedisiyle de örtüşür. Ayı farenin deliğine götürmesi neredeyse masalsı bir imge. Bu masalsılık, şiirin trajedisini daha da derinleştirir.

Güzelliğimi gör benim!

II

Ey ulu! Ey gök olan gelişe güçlene,
Ey doğan, ey her yeri
Güzelliğiyle dolduran!

Altında kavradığın yeryüzü
Ey sen ki saran yeryüzünü, her şey kollarındadır.
Oturursun orada, serindir o, ey
Ulaşılmaz yıldız — Tanrı.

(Çeviri: Sait Maden)

Hemen abone olun

Bu metin Antik Mısır edebiyatından anonim bir şiir. Eski Mısır’da şiir çoğunlukla: tapınak metinleri, aşk şiirleri, ilahiler, yakarışlar, ölüm ve öte dünya metinleri şeklinde ortaya çıkar.
Bu şiir “yakarış” başlığıyla hem aşk hem ilahi tonunu birlikte taşıyor. Modern şiirden, bireysel itirafla değil; kozmik uyuma katılma isteğiyle farklılaşıyor.

Yolu anımsamak istemiyorum
Ayağımın çamurunu,
Vücuduma sürünen dallarını
Ağaçların.

Olduğu gibi anımsamak istiyorum
Yeşil suratlı ormanı
Kurbağaların keyifli bağrışlarını
Ürpertici sesleriyle baykuşları.

Hurmalar arasında yürümeliyim
Yaprakları jilet gibi keskin
Dibinde böceklerin yuva kazdıkları
Yerelmalarını, manyokaları gölgeleyen
Ve sarktıkça aç bir çocuğu besleyen göğüslere benzeyen
Hindistan cevizleri arasında yürümeliyim.

Hepsini hepsini anımsamak istiyorum
Onlar da, ben de
Toprak olmadan
Günün birinde.

(Çeviri: Gürkal Aylan)

Hemen abone olun

Komey kimdir?

Afrika şiiri antolojilerinde bu tür kısaltılmış adlara sık rastlanır; özellikle 1950–70’lerde derlenen seçkilerde Batı Afrika şairleri bazen yalnız soyad ya da takma adla aktarılmıştır. Gana şiirinde bu dönem, İngiliz sömürgeciliği sonrası ortaya çıkan kimlik arayışı ve kök hatırlama ekseninde gelişir.

Bu şiir: doğa şiiri, bellek şiiri ve bir ölüm şiiri. Afrika modern şiirinin en güçlü damarlarından biri olan “kökleri hatırlayarak modern olmak” meselesini çok yalın bir dille kuruyor.

Soluğunuz çıkıyor
Dümdüz bir tüy gibi
Ovayı çiğlendiriyor.

Daha gururlu musunuz
Titremiyor musunuz
Soğuk cehenneminizde.

Kaç kişisiniz
Hapishaneleri dolduran
Bu ne sözleşme.

Kahramanların çiçeği
Yünün çiçeği
Kanın çiçeği.

Şerefi alınmış
Acımın memleketi
Utangaç Fransa.

Aşklar bağlıyorum
Kinleri çözüyorum
Seni seviyorum.

(Çeviri: Ferit Edgü)

Hemen abone olun

Haydar kimdir?

1950–60’larda Türkçeye çevrilen Cezayir şiirlerinde bazı şairler takma adla ya da kısaltılmış biçimde yer alır. “Haydar”ın, o dönemin direniş şiiri geleneği içinde yer alan bir şair olduğu söylenebilir.

Bu şiir tipik bir Cezayir direniş şiiri ama farkı şu: sert politik zemin, minimal ve lirik dil, nefret yerine merhamet mevcut.

(Çeviri: Osman Türkay)

Hemen abone olun

Charles Pellicer kimdir?

Charles Pellicer, Meksikalı şairdir. Meksika modernizminin ve özellikle Latin Amerika lirik doğa şiirinin önemli isimlerinden. “Contemporáneos” kuşağıyla anılır. Şiirlerinde tropikal doğa, renk, ışık, meyve, su ve dinsel çağrışımlar belirgindir. Aynı zamanda müzeci ve kültür insanıdır; Meksika’da müzecilik alanında da etkili olmuştur.

Narin, yumuşacık elini öptüm
Ağzımda kaldı bu koku, bu parfüm

Minnacık hanım kadıncık
Sana kim yaklaşsa muhakkak
Avuçların gibi taze çamaşır kokacak!

Saçlarını öptüm dalga dalga
Yıkanmış çamaşır kokuyordu onlar da

Hangi duru sularda arınır vücudun elbiselerin?
Hangi berrak pınarlar yıkar ak yüzünü kız senin?

Minnacık hanım kadıncık
Sen bir kadeh gibisin buğulu
Serin, tertemiz sularla dolu!

(Çeviri: Osman Türkay)

Hemen abone olun

Rafael Arévalo Martínez kimdir?

Rafael Arévalo Martínez, Guatemalalı şair, öykücü, romancı ve diplomat. Uzun süre Guatemala Ulusal Kütüphanesinin yöneticiliğini yapmış ve edebiyat çevrelerinde özellikle kısa öyküleriyle önemli sayılıyor. Ününü en çok, insanı “hayvan gibi” okuyan alegorik/psikolojik kısa öyküsü “El hombre que parecía un caballo” (Ata benzeyen adam) gibi metinlerle alıyor. Bazı kaynaklar onu 1910 kuşağı çevresiyle ve dönemin Guatemala modernleşmesi/edebiyat dönüşümüyle birlikte anıyor.

(Çeviri: Can Yücel)

Hemen abone olun

Bu metin belirli bir şaire ait değil; anonim bir yerli Amerikan sözlü şiir geleneği örneği. Bu çok önemli çünkü bu şiirleri anlamanın yolu “bireysel şair” mantığıyla değil, kolektif hafıza ve ritüel mantığıyla bakmaktan geçer.

Kızılderili şiiri yazılı metinden önce şarkı, ilahi ve törensel söz olarak yaşar. Kabilesel ritüellerde söylenir. Kuşaktan kuşağa hafızayla aktarılır. Bu yüzden çoğu şiirin yazarı bilinmez. Yani şiir aslında bir “metin” değil, performans + ses + doğa ilişkisidir. Bu da bizim eski zamanların halk şiiri geleneğiyle benzeşir.

işte bir masa bu diyordum
bu bir masa
masanın üstünde ekmek var bir bıçak
ekmekle beslenir insanlar

sevmeli insanları
günü geceyi öğreniyordum
neyi sevmeli neyi
yanıtlıyordum insanlar

işte bu bir pencere diyordum
bir pencere bu
arkada bir meyve bahçesi var
bu ağaç bir elma ağacıdır
yeşerir elma
çiçekler düşer
oluşur meyvalar
olgunlaşırlar
babam bir elma koparır
elma koparan adam
benim babamdır

bir eşiğe oturmuşum
şu yaşlı kadın var ya
hani keçiyi iple çekip götüren
bin kez daha yararlıdır
bin kez daha değerlidir
dünyanın yedi harikasından
kim ki
onun yararsız olduğunu düşünür
ileri sürer bunu
katilin biridir başka değil

bu bir adamdır
bu bir ağaçtır bu ekmek
insanlar yaşamak için yemek yer
diyordum kendime
önemlidir insan hayatı
değerlidir insan hayatı
yaşamın değeri
aşar değerini ne varsa dünyada
ve ne yarattıysa insan
en büyük gömüdür insan
tekrarlıyordum durmadan
bu sudur diyordum
okşuyordum yumuşacık dalgayı
ve sesleniyordum ırmağa
su diyordum
iyi su
benim ben

Tadeusz Różewicz Kimdir?

Tadeusz Różewicz, 1921’ de Polonya’da doğdu. II. Dünya Savaşı sonrası Avrupa şiirinin en önemli şairlerinden biridir. Różewicz süssüz ve yalın bir şiir kurdu. Şiirleri parçalı ve konuşma diline yakın, savaş sonrası insanın moral çöküşünü anlatan, varoluşsal ve etik bir şiirdir. Savaşta direniş hareketine katıldı. Kardeşi, Gestapo tarafından öldürüldü. Bu travma onun şiirinin merkezine insanın kırılganlığı ve değerinin yeniden keşfi temasını yerleştirdi. 2014’te öldü.

Gündüzleri içine çeker şehir
Korulardan gelen kiraz kokusunu;
Yeni ve garip gezegenler ışır
Soluk yaz göklerinde geceleyin.

Ve bu evler, bu toprak, bu yıkıntılar,
Mucizenin eli değmiştir onlara da;
Yakındır: istenen, umutla beklenen,
Herkesin beklediği o bilinmeyen an.

(Çeviri: Ülkü Tamer)

Anna Ahmatova Kimdir?

Anna Ahmatova, 1889’da Rusya’da doğdu. Rus şiirinin en büyük kadın şairlerinden biri. Akhmatova, yoğun lirik, yalın ama sarsıcı, kişisel acıyı tarihsel felaketle birleştiren, içsel trajedi ve direniş tonlu bir şiir kurdu. Stalin döneminde eserleri sansürlendi. Yakınları tutuklandı. Şiirleri uzun süre yayımlanamadı. Ama buna rağmen şiiri hafıza ve tanıklık olarak kaldı. 1966’da Moskova’da öldü.

Güneş tarlaya düşer
konar menekşelerin gözbebeklerine
bense soluyorum.

Gökyüzü taze bir bahçe
dopdolu kar yığınları
bense soluyorum.

Kuş dalda bir yuva
derler sabahı bugün
bense soluyorum.

Kızların elleri ateş
henüz açmamış çiçekler
bense soluyorum.

Hayatta her an
bir şeyler oluverir
bense soluyorum.

(Çeviri: Necati Zekeriya)

Desanka Maksimović Kimdir?

Desanka Maksimović, 1898’de Sırbistan’da doğdu. Sırp şiirinin en önemli ve en sevilen kadın şairlerinden biridir. II. Dünya Savaşı sonrası Yugoslav edebiyatında sembol isimlerden biri oldu. 1993’te öldü.

Maksimović şiiri yalın ama yoğun duygulu, doğa imgeleriyle yüklü, melankolik ve içe dönük, aşk, yalnızlık, zaman ve ölüm temalarını işleyen bir lirizme sahiptir.